با کمی خط خوردگی

هیچی مثل قبل نمیشه ،

این یه واقعیت نیست، یه درده...

دیگه می دونم ما توی این دنیا زندگی نمی کنیم، که با نبودنمون هم باز، شب ، روز میشه و این زمین میچرخه.

ما توی دل آدمایی که دوستمون  دارن زندگی می کنیم.

واسه همین وقتی پدرم رفت، دنیا سر جاش موند

ولی دل من،،

   زیر و رو شد....

این روزهایم همه ، سیاه است....

روزای آخر سال حال و هوای خودشو داره

همه دنبال جاهای خالی هستیم تا پرشون کنیم

جاهای خالی کمد، خونه، یخچال، .... تا میرسه به دلمون

دل همه پر باشه از شادی و امید

امید به سالی که میاد

جعبه جعبه استخونو

غم پرچمای بی باد

کودکی نسل ما رو، به قرنطینه فرستاد...

* از شعر آهنگ تیتراژ فیلم طهران،تهران با صدای رضا یزدانی

پ.ن: تو این همه مرگ بر، آدم دلش برای زنده باد تنگ میشه!

دلم خیلی چیزا می خواد

من قبول می کنم، اما اون قبول نمی کنه!

انگار می خواد دل یکی دیگه باشه، یه جای دیگه....

چندبار روی تخت بالای قطار سعی کردی بخوابی؟

چندبار روی تخت بالای قطار آهنگ گوش دادم، توی نور کمش کتاب خوندم و مثل الان نوشتم؟

با همه تکراری بودن، هر بار یکی بوده، که تکرار نشده...

مثل این قطار رفته، همه خاطره ها، روزهایی هستن که رفتن

و خاطره ها هر قدر هم شیرین باشن

ته مزه شون، اشکه

چون میدونی از دست رفتن....

قدیما میشد فرار کرد

اما الان دیگه راهی نیست

باید ایستاد

زندگی هرکس، با خودشه

یعنی تهش خودتی و خودت!

اینو یه موقع هایی یادت میره، یه وقت هایی هم مثل سیخ میره تو چشمت!

دل آزرده شدن ما آدم ها،

از محبت هایی که ندیده ایم نیست،

حاصل محبتی ست که در دلمان با خساست پنهانش کرده ایم،

برای روز مبادا!